ΣΕ ΣΕΝΑΝΕ ΔΕΣΠΟΤΗ ΜΟΥ

Χωρίς Εσένα, Κύριε, τί δύναμαι ποιήσω;

Πώς ο ταλαίπωρος εγώ, εχθρόν να πολεμήσω;

Στα πυρωμένα βέλη του, Κύριε πώς θ’ αντέξω,

εάν το άγιον ύδωρ σου Πατέρα δεν αρδεύσω;

Πώς θα μπορέσω να σταθώ όρθιος στη ζωή μου,

εάν δεν έχω Εσένανε δίπλα μου Λυτρωτή μου;

Εάν δε λάβω δύναμη εγώ απ’ τον Θεό μου,

πώς θα μπορέσω να νικώ τον ύπουλο εχθρό μου;

Αν δεν κρατήσω Κύριε τον Τίμιο Σταυρό Σου,

πώς θα μπορώ να περπατώ στο δρόμο το δικό Σου;

Εάν δε στρέψεις σε εμέ το θείο Σου το βλέμμα,

όλα γεμίζουνε βρωμιά, του εωσφόρου ψέμα.

Στην κάθε σου επέμβαση το παν ευωδιάζει

και στην ψυχή το θείο φως της χάριτος φωλιάζει.

Γι’ αυτό σηκώνω ταπεινά τα χέρια Ιησού μου,

ζητάω Αναγέννηση του δόλιου εαυτού μου.

Γυρνώ προς την εικόνα Σου, βλέπω το πρόσωπό Σου

και τις κηλίδες αίματος που ‘χεις στο μέτωπό Σου,

απ’ το στεφάνι εξ ακανθών που ‘χεις στην κεφαλή Σου

που το εδέχθης ταπεινά, Κύριε, απ΄το παιδί Σου.

Βλέπω την τόση αγάπη Σου, την τόση ευσπλαχνία,

που σκόρπισες και που σκορπάς στο πλάσμα Σου Μεσσία

και παίρνω την απόφαση να Σου ζητήσω κάτι,

ρίξε, Χριστέ μου, μια ματιά σ’ εμέ το χοϊκό διαβάτη.