Η ΑΝΟΙΞΗ

Οι κάμποι γύρω τα βουνά, η φύση παθιασμένη,

ένας Θεός ζωγράφισε και μάτι δε χορταίνει.

Παντού ακούς μια μουσική, τζιτζίκια, χελιδόνια,

όλα πετούν χαρούμενα, στα άνθη και στα κλώνια.

Τόσο γλυκά κι αρμονικά, σα μελωδία μοιάζει

κι ο ίδιος ο Δημιουργός το έργο Του θαυμάζει.

Άνοιξη σφύζει από ζωή σαν τέλεια ορχήστρα,

που διευθύνει ο Θεός στην ανθισμένη πίστα.

Όπου διαβαίνω και πατώ, όλα μοσχοβολούνε,

τα λουλούδια μεθύσανε και σιγοτραγουδούνε.

Πρωί τη φύση σκέπασαν χρυσές δροσοσταλίδες

κι όλα ξυπνούν και χαίρονται τις πρώτες ηλιαχτίδες.

Υπάρχει συναγωνισμός, κανόνες δε διέπουν,

σπρώχνουν ν’ ανέβουν πιο ψηλά, τον ήλιο για να βλέπουν.

Λίγο μακρύτερα θωρώ, στο βράχο σε μια τρύπα,

καταμόναχη άνθισε μια κόκκινη τουλίπα.

Καθώς φυσά ο άνεμος και πέρα δώθε πάει,

με αύρα στέλνει ευωδιά και μου χαμογελάει.

Σα να μου λέει κόπιασε να δεις την ομορφιά μου,

έλα κοντά ν’ αφουγκραστείς τους χτύπους της καρδιάς μου.

Έλα πριν φύγει η άνοιξη, φύγει το καλοκαίρι,

έλα στο πέτο βάλε με τ’ απαλό σου χέρι.

Θα γίνω σπόρος, θα κρυφτώ, φοβάμαι το χειμώνα

και θα ‘χω πάπλωμα εγώ και ζεστασιά το χώμα.

Μην κλαις ανθέ μου, υπομονή και ο καιρός περνάει,

πάλι θα γίνεις λούλουδο που θα μοσχοβολάει.